گاهی با خواندن برخی نوشته‌ها بند بند بدن آدمی از هم گسسته می‌شود، زجری فراگیر از مجرای چشمانت وارد روحت می‌شود و در حالی که طاقت از کف داده‌ای مجبور می‌شوی تا آخرش را بخوانی. حتماً برای شما هم اتفاق افتاده است که گوشه‌ای کاغذ پاره‌ای که متأسفاه و متأسفانه نام مبارک ائمه اطهار را نیز بر خود دارند دیده‌اید و از سر عجز یاوه‌های آن را خوانده‌اید یا گاهی علی‌رغم تمام دروغ‌هایی که می‌شناسید، چشم به صفحه تلویزیون دوخته و اخباری از آن را دنبال کرده‌اید. من معتقدم حتی در این شرایط سیاه هم شما نیز مثل من دنبال کور سویی هستید که شاید نوید اصلاح گویندگان یا نویسندگان این قبیل گفته‌ها را بدهد که این همیشه رسم امیدواران است.

البته اعتراف می‌کنم در تمام هیاهوهایی که در این یکی دو ماه اخیر در رسانه‌های تحت اختیار دولت به راه افتاد و قبل از هر چیز، اعتبار حرفه‌ای آنها را از میان برد، هیچ‌گاه به اندازه مرور نوشته‌های اخیر سرمقاله کیهان که به قلم حسین شریعتمداری تهیه شده، زجر نکشیده‌ام. به نظر من حتی احمدی‌نژاد با تمام گستاخی‌هایش در مناظرات تلویزیونی که شیخ مهدی کروبی از روی ادب و شاید کنایه آن را شجاعت نامید (و چه شجاعتی بود!) نتوانسته بود به این راحتی پرده ریا و بی‌عفتی را بدرد و برای خوشایند گروهی و البته برای فراهم کردن شرایط آینده، اینچنین به بزرگمردانی که از ستون‌های انقلاب هستند، هجمه آورد.

نه قلم من و نه اندیشه من یارای حمایت از این دو سید والا مقام، (منظورم میر حسین و جناب خاتمی است) را ندارند. هرچند این دو بزرگوار را همواره به چشمه‌ای زلال تشبیه می‌کنم که ریگ‌های کف آنها نیز نمایان است. حسین شریعتمداری در حالی این دو عزیز را مورد هتاکی قرار داده که نقش والای آنان در مورد حفاظت از انقلاب خمینی و مردم خمینی بر همه آشکار و پیدا است.

کارکرد فرهنگی و سیاسی سید محمد خاتمی، چه در دوران قبل از ریاست جمهوری پرافتخارش و چه در آن دوران و حتی در حال حاضر که کشور در بحرانی‌ترین شرایط از لحاظ مشروعیت قرار دارد آنچنان برجسته و نمایان است که نیازی به گفتن نیست. حماسه دوم خرداد جز به حضور این سید مظلوم هیچ‌گاه شکل نمی‌گرفت. عزت، اقتدار و سربلندی ایران در دوران ریاست جمهوری خاتمی به آن حدی رسید که به قول یکی از دوستان که در یک کشور اروپایی ساکن است، ایرانیان مقیم خارج موفق شدند با افتخاری هر چه بیشتر خود را یک ایرانی بنامند که نام رئیس‌جمهورش «سید محمد خاتمی» است: یک روحانی روشنفکر، کسی که درک درستی از اسلام دارد و برای هم‌آوایی آن با جهان دیگرگون شده امروز تلاش‌ها کرده است. همو که دیدگاه بزرگترین نظریه‌پردازان خارجی در باره شرایط جهانی را به چالش کشید و در مقابل تز برخورد تمدن‌ها، نظریه گفتگوی تمدن‌ها را پی افکند که هنوز هم در صدر مباحث برجسته محافل سیاسی جهان است و به نام خاتمی و فارغ از ملیتش، در مهم‌ترین مجامع علمی مطرح می‌شود.

برای ما که دوران جنگ را با تمام وجود درک کرده‌ایم (و البته امیدوارم برای آقای شریعتمداری هم این واقعه بروز کرده باشد) نام میرحسین موسوی خامنه همطراز با سایر یاران امام بزرگوار(ره)، روحانیون برجسته‌ای نظیر حضرات آیت‌الله اکبر هاشمی رفسنجانی، سید علی خامنه‌ای، سید محمد حسین بهشتی، مرتضی مطهری و بسیاری دیگر از راهیان دیار باقی و باقیان دیار فانی تداعی‌گر ناخدایانی است که در سهمگین‌ترین سیلاب‌ها، کشتی انقلاب را به سلامت به ساحل نجات و پیروزی رساندند.

جناب شریعتمداری! حضرت عالی در حالی این دو بزرگوار را مورد هتاکی قرار داده و حقد و کینه خود را آشکار کرده‌ای که به عنوان یک روزنامه‌نگار پا به سن گذاشته، آن روزها را خوب به یاد داری.

تو به عنوان فردی که در فضای انقلاب بوده‌ای (که البته من عنوان ناحق را به آن اضافه می‌کنم) بسیار بیشتر از من و امثال من از کنه این دو سید بزرگوار اطلاع داری. آیا واقعاً آنها مستحق هتاکی‌های کسی مثل تو هستند.

آقای حسین شریعتمداری (واقعاً با اکراه عنوان آقا، جناب یا حضرت‌عالی را در مورد تو به کار می‌برم) تو این عزیزان را به ستون پنجم بودن متهم می‌کنی اما یادت رفته است در دوره‌های فقدان رسانه‌هایی مانند اینترنت و ماهواره، روزنامه کیهان تو چطور بلندگوی رادیو اسرائیل، رادیو آمریکا، بی‌بی‌سی و منافقین شده بود و معدود خوانندگان کیهان فقط برای اطلاع از اخبار و دیدگاه‌های صهیونیست‌ها، آمریکا و انگلیس آن را می‌خریدند و می‌خواندند.

بگم؟! بگم؟! بگم؟! آقای شریعتمداری در مورد دعوای تو با خبرگزاری جمهوری اسلامی و روزنامه ایران چه گذشت؟ بگم؟! می‌خواهی گزارش یا جوابیه تکان‌دهنده روزنامه ایران در دوره مدیریت قبلی را در مورد عملکرد کیهان به نفع بیگانگان و جاسوسی عده‌ای از رجالتان برای آمریکا را یادآورت کنم؟

مقاله‌های بدون متن تو را چه کسی می‌نوشت؟ کاریکاتورهای سرشار از توهین به ملت را تحت عنوان بدون شرح و بدون متن چه کسی طراحی می‌کرد؟ چه کسی بود که در خلال سال‌های 1376 تا 1374 به طور متوسط هر 9 روز یک بحران برای «دولت جمهوری اسلامی ایران» را طراحی و اجرا می‌کرد تا خاتمی نتواند ایرانی بسازد آباد؟ اما دیدی که با تمام این بحران‌ها، چه دولتی بر ایران حکومت راند. آیا کارمندان ما طعم روزهای خوبی را که حقوق‌های مکمل دوران خاتمی، چرخ روزگارشان را سهل کرده بود از یاد خواهند برد؟ آیا مردم کنترل تورمی را که با پوست و خونشان حس می‌کردند از یاد خواهند برد؟

یادتان هست بازار در 6 ماهه آخر دولت دوم خاتمی چگونه عرصه را بر مردم بیچاره تنگ کرد تا آنان را به خاطر انتخابی که کرده بودند تنبیه کنید؟ یادتان هست افزایش کاذب قیمت‌ها چه به سر مردم آورد؟ آیا اینها خیانت نبود؟! آیا اینها آب به آسیاب دشمن ریختن نبود؟!

یادتان می‌آید در دوران ریاست عزت‌مند خاتمی بر اریکه جمهوری، کشورهای عربی چگونه حرمت انقلاب را داشتند و جز در معدود گستاخی‌هایشان، نه از جزایر سه‌گانه سخن می‌گفتند و نه از نام مجعول خلیج عربی؟ حالا احمدی‌نژاد زیر اعلان خلیج عربی با فیگور عکس می‌گیرد، در همان جلسه بر حقانیت امارات بر جزایر سه‌گانه صحه گذاشته می‌شود و آخر سر دردناک‌تر از همه، توجیه می‌کند که عنوان عربی به دولت‌ها باز می‌گشته نه خلیج فارس! و ما بشویم مضحکه دست دولتمردان عرب منطقه؟

از خاطر مبارک که نمی‌رود رفتار افتخارآمیز خاتمی در سفر به فرانسه که نقل محافل دیپلماتیک شد. بگذریم که نادانی آن را قلب کرد و سعی کرد وارونه جلوه‌اش دهد و احمدی‌نژاد همین واقعیت وارونه را تلخ‌ترین روز زندگی‌اش نام گذاشت.

و آخرین واقعیت تلخ روزهایت را یادآوری کنم که حوزه‌های قدرتمند علمیه علی‌رغم نفوذ افراد مطرودی مانند استاد فلانی چگونه دولت خاتمی را تأیید می‌کردند و آن را مصداق بارز حفظ انقلاب می‌دانستند؟ آیا حوزه اکنون نیز چنین عقیده‌ای در مورد دوستان تو دارد؟

افسوس آقای شریعتمداری! افسوس که بی‌گناهان را در شرایط فعلی ملجا و پناهگاهی نیست و الا همین نوشته‌های تو سندی بود برای کشاندنت به دادگاهی صالح که چون به اقتدای سلف خود، جای قاضی و حاکم شرع نشسته‌ای و حرمت و آبروی پایه‌های نظام را می‌بری، باید محاکمه شوی.

در پایان یک نکته را نیز بگویم. موج سبزی که از آن واهمه دارید، متعلق به امروز و دیروز نیست. این موج همان تکان شدیدی است که در بطن جامعه ایران اسلامی همواره حضور داشته و در برهه‌های حساس کشور خود را نشان داده است. این موج سبز پس از حمله مغول‌ها، در دوران سربداران، این موج سبز در دوران کریم‌خان زند، این موج سبز در دوران مشروطیت، این موج سبز در دوران ملی شدن صنعت نفت و این موج سبز در روزگار دیکتاتوری سابق، محمدرضا پهلوی، همیشه خود را نشان داده است. هیچ کس را یارای مقابله با این موج سبز نیست. مپندارید با باتوم و گاز اشک‌آور و یاوه‌هایی که در رسانه‌ها می‌بافید، این بافته با تن و جان ایرانیان مسلمان را خواهید توانست بزدایید. خوابتان آشفته است. میدانیم و میدانید که می‌دانیم!

هفتم تیر بار دیگر چوب‌ها از کمر باز شدند و باز تن مردم بود و چماق بیداد که مظلومانه تحملش می‌کردند. گویا برای این قوم دیگر اینها تکراری شده.

و قلم، ماندگارترین سلاح و به قول مولایمان، علی، گوياترين ابزاري كه از جانب انسان سخن مي‌گويد گوش شنوای دردمندان است. دل نوشته علیرضا بهشتی خطاب به پدر خودش، شهید مظلوم، بهشتی هم از این قبیل واگویه‌ها است. بخوانید:

چرا هربار که هفتم تیر می‌رسد سفرة دل گرفته‌ام را نزد تو می‌گسترم؟ شاید چون سایة تو را همچنان بر سرم گسترده می‌بینم. شاید هم که چون نمی گذارند صدایم شنیده شود، بدنبال چاهی می‌گردم تا آهی برکشم. شاید هم که برباد رفتن میراث توست که اینچنین آتشم می‌زند و داغ دیرینه را تازه می‌کند.

پدر! دیدی که چه روزهایی را شاهد بودیم که امکان بازشناسی تاریخ صدر اسلام را برایمان ممکن ساخت؟ دیدی که سکوت که شکسته شد، چگونه دل‌ها مملو از امید شد؟ دیدی که عطر راستی و صداقت که فضا را پر کرد، پایه های کاخ‌های دروغ و ریا به لرزه افتاد؟ دیدی خمودی و خموشی جای خود را به سرزندگی و نشاط داد؟ دیدی که دل‌هایی که سال‌ها با انگشتان کلیشه‌سازان از هم دور نگه داشته شده بود، فاصله ها را شکستند و در کنار هم نشستند؟ دیدی که نسل سومی که با انقلاب، امام، جنگ، شهادت و دین‌مداری قهر کرده بود، در داوری‌هایش به تأملی دوباره نشست و مطالباتش را در ادبیات صدر انقلاب جستجو کرد؟ دیدی که زن و مرد و پیر و جوان و روستایی و شهری، چشم امیدشان را به یار دیرینة تو دوختند و به رغم همة اما و اگرها و جوسازی‌ها، رایت اعتمادشان را بدست او سپردند؟

اما پدر دیدی که همان کسانی که پس از شهادت تو زیر لب زمزمه کردند که بهشتی عاقبت بخیر شد و تداوم حیات او به سلطة اسلام لیبرالی می‌انجامید، چه کردند؟ به بهانة حراست از اسلامیت نظام، جمهوریت نظامی که تو در کنار امام و مرادت و به یاری بسیاری دیگر از همراهان دیروز و امروز معماری کرده بودی را به مذبح سلایق و علایق و داوری‌های شخصی بردند. خواست مردمی نجیب که با بالاترین درجات آگاهی، حق به سرقت بردة خود را مطالبه می کردند را آشوب‌طلبی نامیدند، خوننشان را بر قداره بندان خود مباح ساختند، و به نام دین، دینداران را بی دین نامیدند، مذبوحانه به دنبال سرانگشتان بیگانه گشتند و یافته و نایافته، سکوت تلخ، بلند و رسای حق خواهان را با شادکامی دشمنان قسم خوردة انقلاب همانند کردند تا مجوزی برای مشروعیت بخشی به کودتاگران دست و پا کنند.

یاد روزهای سختی می‌افتم که در مقابل هجمة ناجوانمردانة زبان‌های پلشت سکوت کردی و افتراها و دشنام‌ها را از دوستان دیروز و دشمنان آن روز و امروز صبورانه شنیدی و دم فروبستی. تو قربانی التقاط و تحجر شدی: التقاط تو را ترور شخصیت کرد، تحجر در مقابل رضایت‌مندانه سکوت کرد، و آنگاه بود که فاجعة هفتم تیر به آسانی اتفاق افتاد. این بار اما، روایتی معکوس در کار است: تحجر، اندیشه هایت را بر نمی‌تابد و تجلی سبز آن را تحمل نمی‌کند، التقاط شادمانه برحق بودن خود را اثبات می‌کند، و این تویی که یکبار دیگر به قربانگاه فرستاده می‌شوی. بگذار که این بار سخنم را با شعری از شفیعی کدکنی به پایان برسانم:

تو در نماز عشق چه خواندی که سالهاست

بالای دار رفتی و این شحنه های پیر

از مرده ات هنوز پرهیز می کنند

......

خاکستر تو را

باد سحرگان

هرجا که برد

مردی زخاک رویید

سید علیرضا حسینی بهشتی هفتم تیرماه 1388

خداي مگذار كه: ايمانم به اسلام و عشقم به خاندان پيامبر، مرا با كسبه دين، با حمله تعصب و عمله ارتجاع، هم آواز كند. كه آزادى ام اسير پسند عوام گردد. كه "دينم"، در پس "وجهه دينى ام"، دفن شود، كه آنچه را "حق مى دانم"، بخاطر آنكه "بد مى دانند" كتمان نكنم.

اى خداوندا! به علماى ما مسئوليت، و به عوام ما علم، به مومنان ما روشنايى، و به روشنفكران ما ايمان، و به متعصبين ما فهم، و به فهميدگان ما تعصب، به زنان ما شعور و به مردان ما شرف، و به پيران ما آگاهى و به جوانان ما اصالت، به اساتيد ما عقيده و به دانشجويان ما.... نيز عقيده، به خفتگان ما بيدارى و به بيداران ما اراده، به مبلغان ما حقيقت و به دينداران ما دين، به نويسندگان ما تعهد و به هنرمندان مادرد، و به شاعران ما شعور و به محققان ما هدف ، به نوميدان ما اميد و به ضعيفان ما نيرو و به محافظه كاران ما گستاخى، و به نشستگان ما قيام و به راكدان ما تكان، و به مردگان ما حيات، و به كوران ما نگاه و به خاموشان ما فرياد، وبه مسلمانان ما قرآن و به شيعيان ما على، و به فرقه هاى ما وحدت، و به حسودان شفاء به خودبينان ما انصاف، به فحاشان ما ادب، به مجاهدان ما صبر و به مردم خودآگاهى، و به همه ملت ما، همت تصميم و استعداد فداكارى و شايستگى نجات و عزت ببخشا!

امیدوار را می شنوم که امیدوارانه از یک قلم و یک نام سخن می گوید

امیدوار را می بینم که به دادگاه احضار شده

کاش می دانستم این مرد تا کجایش را خوانده است

آیا مردم فراموش خواهند کرد؟

آیا امیدی هست؟

عجیب‌ترین و ناعادلانه‌ترین انتخابات حداقل در طول 30 سال حیات جمهوری اسلامی ایران برگزار شد و نتیجه آنی نشد که مردم می‌خواستند. درحالی که مستندات فراوانی از بروز تقلب در نتایج انتخابات حکایت داشت و از همان ساعات اولیه روز 22 خرداد مطرح شد، دولت تسلیم خواست مردم نشد و در هماهنگی کامل با برخی ارکان نظام، نتیجه مطلوب خود را اعلام کرد. اکنون ما مانده‌ایم و دولتی که منتخب ما نیست، اکنون نظام مانده است و اغتماد از دست رفته. اکنون احمدی‌نژاد مانده است و به قول میر حسین،

«از این پس ما دولتی خواهیم داشت که از نظر ارتباط با ملت در ناگوارترین شرایط به سر می‌برد و اکثریتی از جامعه، که اینجانب نیز یکی از آنان هستم، مشروعیت سیاسی آن را نمی‌پذیرد. دولتی با پشتوانه‌های ضعیف مردمی و اخلاقی که از او انتظاری جز بی‌تدبیری، قانون‌گریزی، عدم شفافیت، تخریب ساختارهای تصمیم‌گیری و تدوام سیاست‌های ویرانگر اقتصادی نداریم، و  بیم آن می‌رود که بر اثر ضعف‌های بی‌شمار ذاتی و عارضی‌اش در ورطه امتیاز دادن به بیگانگان بیفتد. این چیزی نیست که ما از آن خرسند باشیم، بلکه از آن به شدت واهمه داریم.»

اما خرسندیم به آنچه روی داد. به شهیدانی که دادیم. به سکوتی که رساتر از هر فریاد بود. به خدایی که همیشه باورش داریم و نامش را ملتمسانه شب‌ها بر فراز بام‌ها فریاد زدیم. به رنگ سبزی که تمسک جستیم و به ایرانی که نشان داد مردمش حق را در میان هزار توی باطل می‌یابند. این روزها سند درخشان ما است. ما زنده‌ایم و هستیم حتی اگر ندای ما را بکشند که خون دادن رسم مسلمانان پیرو امام و اسلام ناب محمدی است. حتی اگر زنان ما را سیلی بزنند، که آنان به بانوی پهلو شکسته اسلام، به زینب‌ها و رقیه‌ها اقتدا کرده‌اند. حتی اگر جوانان ما را تکه‌پاره کنند که آنان از نسل ابوالفضل‌ها و علی‌اکبرها هستند. اینها خواهد ماند. ما خواهیم ماند و آنکه رفتنی است، باطلی در لباس حق است. تصاویری از این تاریخ را ببینید.  

حضور سبز ایرانیان به روایت تصویر

امیدها بازگشته. جوانان و پیران و کودکان مردی را می‌طلبند که کنعانشان را بار دیگر آباد کند.

تمام قشرها آمده‌اند تا هوای تازه خود را بخواهند. هوایی که از بوی امام(ره)، اسلام ناب، جمهوریت واقعی و مردان مرد از روزهای التهاب افتخارآمیز بیرون آمده‌اند حکایت دارد.

بساط تزویر و دروغ که به زیبایی یک جلسه مناظره آراسته شده، دل هر بیننده‌ای را می‌آزارد. شیخ از سر دلسوزی و پدرانه نصیحت می‌کند تا مرد، ادبش را فدای کرسی ریاست دولت نکند.

و مردم سبز با این نظر شیخ موافقند که ادب مرد به ز دولت او است.

انتخابات برگزار شده و این سندی است که هرچند گفته می‏ش.د جعلی است و من نز بر آن باورم، اما به گونه‏ای، به آمار واقعی نزدیک است. مردی که این سند را منتشر کرده، اکنون در خاک آرمیده است. گفته شده، وی در تصادف اتومبیل جان خود را از دست داده است.

ظهر 23 خرداد، احمدی‌نژاد رئیس جمهور اعلام می‌شود اما زبان صریح مردم گویای واقعیت دیگری است: «رأی ما احمدی‌نژاد نیست»

تدبیر مرشد قوم اعتراض مسالمت‌آمیز است. او به حضور سرشار از سکوت حکم می‌کند و خیابان‌ها مملو از میلیون‌ها معترضی است که مدنی‌ترین همایش بزرگ اعتراضی خود را برگزار می‌کنند.

همه آمده‌اند تا شاید نگویند برخی که اینان دشمنانند. آنها که زخم جنگ بر پیکر همیشه پاکشان نمایان است مانند همیشه یک تنه و متکی به خود، امیدوارانه ایستاده‌اند.

حتی این زن رأی خود را می‌جوید.

و مردانی که در جستجوی عدالت علوی، رأی خود را بهانه کرده‌اند.

و چون برنتابیدند، کشتند. و باز این قوم صبور با سکوتش، به انسانیت دعوت کرد.

این روزها سندی است برای ابدیت تاریخ. به فرزندانمان بیاموزیم.      

ندا آقا سلطان.

مطلبی درباره وی در ویکی پدیا نگاشته شده است. برای مشاهده آن می‏توانید روی لینک زیر کلیک کنید.

http://fa.wikipedia.org/wiki

با عضویت در ویکی، در صورتی که اطلاعات مستندی دارید، می‏توانید به صفحه مربوط به وی اضافه کنید.

/* /*]]-->*/پس از مرگ جورج اورول، نویسنده انگلیسی کتاب‌های 1984 و مزرعه حیوانات، سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) اعلام کرد وی به سفارش سیا اقدام به نوشتن این دو کتاب که زمانی گمان می‌رفت برای ارائه چهره‌ای مخوف و بی‌سرانجام از انقلاب روسیه نگاشته شده، کرده است. صرف نظر از این واقعیت، داستان 1984 نگاهی بسیار تلخ و نگران‌کننده به شرایط اجتماعی و سیاسی در کشورهایی دارد که در آنها اصول توتالیتاریسم که نوعی افراطی از دیکتاتوری است، بر شئونات جامعه حاکم است. کتاب بسیار بدبینانه نوشته شده که البته با توجه به شرایط سیاسی حاکم بر جهان در آن دوره و وجود جنگ سرد میان دو بلوک شرق و غرب تاحدودی موجّه جلوه می‌کند. مزرعه حیوانات اما در این میان اگرچه برای معرفی علت وقوع انقلاب روسیه، شرایط حاکمان و سرنوشت آن تحریر شده و مصادیق خود را در طول قریب به 70 سال حضور تفکر کمونیسم در شوروی سابق یافت، ولی حاوی اصولی است که مرور آنها حتی در جهان امروز نیز خالی از فایده نیست. در این مجال تنها به محورهای شروع، تداوم، اوج و زوال داستان به صورت تیتروار اشاره می‌شود و در پی هر بند، مصادیق آن در تاریخ اتحاد جماهیر شوروی مطرح می‌شود: 1- حیوانات مزرعه منر در کنار یکدیگر و با کارویژه‌هایی خاص برای هر یک، در حال زندگی هستند. صاحب مزرعه از آنان برای تهیه لبنیات، پروتئین، نیروی کار و... بهره می‌برد. 1) مردم روسیه در دوران تزار چنین وضعی داشتند. تا زمانی که جنگی در کار نبود، آنان در شرایط اجتماعی نه چندان خوب زندگی می‌کردند و به هنگام جنگ، به سربازان امپراطوری تبدیل شده یا جور مهاجمان را می‌کشیدند. 2- به تدریج اندیشه به دست گرفتن امور حیوانات توسط خود حیوانات و جلوگیری از بهره‌کشی آنها مطرح و مورد بحث قرار می‌گیرد. 2) در اوایل قرن بیستم، اندیشه‌های سیاسی مانند مارکسیسم در روسیه طرفداران زیادی یافت. آنها نگاه خود را به طبقه کارگر که وظیفه بهره‌رسانی به حاکمان را بر عهده داشت، متوجه کرده بودند و مبنای انقلاب روسیه نیز از همین‌جا آغاز شد. 3- حیوانات شورش و صاحب مزرعه را بیرون می‌رانند. 3) با رهبری افرادی مانند لنین و تروتسکی، انقلاب روسیه به ثمر رسیده و خاندان تزار از روسیه اخزاج و یا اعدام می‌شوند. 4- از همان ابتدا نوعی تبعیض میان حیوانات ایجاد و دسته‌ای برای فرمانروایی و دسته دیگر برای فرمانبری درنظر گرفته می‌شوند. (اصل: حیوانات با هم برابرند اما خوک‌ها برابرترند!) 4) شرایط اجتماعی برای کارگران که بهانه انقلاب بودند تغییری نکرد. آنها حتی شرایط بدتری از نظر اقتصادی را تجربه کردند که این شرایط بد تا سال‌ها پس از فروپاشی کمونیسم همچنان ادامه داشته است. 5- افزایش شمار سگ‌ها به واسطه زاد و ولد و غیبت ناگهانی توله‌ها که توسط یکی از جناح‌های رهبری حیوانات انجام شده بود. شروع نزاع قدرت میان طبقه حاکم و از میان برداشته شدن یکی از طراحان و مجریان انقلاب به واسطه رعب و وحشت ایجاد شده توسط همان توله‌سگ‌ها که اکنون به سگ‌های جوان و درنده‌ای تبدیل شده بودند. 5) اختلافات میان تروتسکی و لنین و حذف کامل تروتسکی از روند انقلاب و ایراد اتهام به وی در خصوص همکاری با دشمنان روسیه. ایجاد تشکیلات مخوف کا.گ.ب که مأمور ایجاد رعب و وحشت در میان مردم و مخالفان بود. 6- تغییر تدریجی اصول نگاشته شده برای حیوانات و سرانجام، حذف شعار «چهارپا خوب، دوپا بد». دوستی حیوانات با انسان‌ها و مبادرت آنها به قمار و مصرف مشروبات الکلی که زمانی جزو اصول ممنوعه در شعارهای مزرعه بود. 6) پروستریکای گورباچف و پایان انقلاب شوروی. از میان برداشته شدن دیوار آهنین و گشوده شدن درهای شرق به غرب. فعالیت اقتصادی طبقات بهره‌برده از شرایط دوران کمونیسم در جهان آزاد، افزایش معضلات اجتماعی و گسترش مافیاهای پول و قدرت در روسیه جدید.

نسخه پی دی اف این کتاب را که شامل ترجمه فارسی و متن اصلی است می توانید از

----- اینجا ----- دریافت کنید.

همچنین برای دریافت نسخه پی دی اف کتاب 1984 ارول

----- اینجا ----- را کلیک کنید.

اگر مایل هستید کتاب را ذخیره کنید، روی لینک کلیک راست کرده و گزینه ذخیره لینک به عنوان... را انتخاب کنید.

قلم ابراهیم نبوی از آت تیپ قلم ها است که باید قاب کرد و روی سر چرخواند. این مطالب را بخوانید تا متوجه منظورم بشوید. حیف که...

سید محمد خاتمی: یک فیلسوف اصلاح طلب که همه بخاطر او به موسوی رای دادند، تبدیل شد به یک فیلسوف اصلاح طلب که همه بخاطر موسوی دوستش دارند.

 مهدی کروبی: یک نامزد لر شجاع که اصلاح طلب بود، تبدیل شد به رئیس دیده بان حقوق بشر و رئیس سازمان زنان ایران و پس از انتخابات در شلوغی خیابانها گم شد.

محسن رضایی: یک سردار متخصص استراتژی و کارشناس فدرالیسم که در عرض 24 ساعت تبدیل به قهرمان ملی شد و آنچنان مورد توجه قرار گرفت که یادش رفت قبل از انتخابات انصراف بدهد، در نتیجه بعد از انتخابات از قهرمانی ملی اعلام انصراف کرده و سالم به پایگاه خود بازگشت.

 محمود احمدی نژاد: یک قهرمان بین المللی در عرصه خارجی و یک رئیس جمهور بدنام بی عرضه در عرصه داخلی که در عرض یک هفته تبدیل به یک جنایتکار جنگی در عرصه جهانی و یک کودتاچی بدنام بی عرضه دروغگو در عرصه داخلی شد.

اکبر هاشمی رفسنجانی: یک سوپرمن که قرار بود وارد اتاقش بشود و کت و شلوارش را دربیاورد و به نجات همه بپردازد، وی وارد اتاق شد و با گذشت سه هفته هنوز از آن خارج نشده است.

اکبر ناطق نوری: یک رئیس دفتر رهبری که از سوی یک نامزد محبوب رهبری متهم به فساد مالی شد. وی از آن تاریخ از خانه خارج شده و هنوز مراجعه نکرده است.

علی لاریجانی: شخصیت هشتم حکومت جمهوری اسلامی که به دلیل حذف نابهنگام پنج شخصیت دیگر، تبدیل به شخصیت سوم حکومت شد. وی در حالی که داشت می دوید از همه تندروها عقب ماند و به مدت یک هفته تبدیل به یک شخصیت میانه رو شد.

محمد علی ابطحی: یک شخصیت روحانی اینترنتی دوست داشتنی میانه رو و معتدل که به دلیل انقلابیگری دیگران دستگیر و از صحنه مبارزات دیلیت شد.

 عطاء الله مهاجرانی: راست ترین نیروی اپوزیسیون در طول تاریخ که قرار بود چپ ترین نیروی پوزیسیون بعدی بشود، ولی در اثر یک تصادف نابهنگام تبدیل به رهبر معترضین شد.

شیرین عبادی: مهم ترین شخصیت بین المللی ایرانی که اخیرا متوجه شده است انتخاباتی در ایران صورت گرفته است.

محسن مخملباف: یک فیلمساز معتبر بین المللی که بیست سال از سیاست جدا شد و از ده روز قبل، روزی یک سال عقب ماندگی اش را جبران می کند.

غلامحسین کرباسچی: یک شهردار اسبق که ده سال مشغول زیباسازی شهر تهران بود و بشکلی موفقیت آمیز همین پروژه زیباسازی را در مورد شیخ اصلاحات انجام داد و او را از یک کوهستان بی آب و علف تبدیل به یک چشم انداز دیدنی کرده و مجددا به همین اتهام زندانی شد.

صادق محصولی: یک وزیر میلیاردر که به دلیل عدم آشنایی با مقدمات ریاضیات حاصل جمع اعداد را قبل از انجام چهار عمل اصلی به عنوان نتیجه انتخابات اعلام کرد. او ترجیح داد به جای چهار عمل اصلی ریاضی( منها، جمع، ضرب و تقسیم) از چهار عمل اصلی فیزیکی( زدن، انداختن، سقوط و شتاب دادن) استفاده کند.

فاطمه رجبی: همسر سخنگوی دولت که تا یک ماه قبل کسانی را که به طرف صاحبش حمله می کردند گاز می گرفت، وی در ماه گذشته اصولا گاز می گیرد، دلیل خاصی هم ندارد.

میرحسین موسوی: یک نخست وزیر سابق که بیست سال نقاشی می کرد و حرف نزد، نزد، نزد، نزد، نزد، نزد، اممممما حالا که آمد حرف بزند، آی زد!!!!

سید علی خامنه ای: یک رهبر متوسط و معمولی که هیچ وقت نه خیلی چپ زده بود نه خیلی راست، نه خیلی کند رفته بود، نه خیلی تند، نه خیلی مورد توجه بود، نه خیلی مورد بی احترامی، و سرانجام تصمیم گرفت حرف آخرش را بزند، اما دستپاچه شد و آخرین حرفش را زد.

حزب الله: گروهی از آدمهایی که پیراهنشان را روی شلوارشان می انداختند و به مردم اخم می کردند، سرانجام آنان دست شان را زیر پیراهن شان بردند و اسلحه های شان را کشیدند.

مردم ایران: هفتاد میلیون نفر که سی سال بود رفته بودند توی خانه و بیرون نمی آمدند، حالا سی روز است که از خانه بیرون آمدند و دیگر توی خانه نمی روند.

چه کسی ندا را کشت؟

روزنامه سپاه: بی بی سی به اوباش پول داد و ندا را کشت.

سفیر ایران در مکزیک: سازمان سیا ندا را کشت.

خبرگزاری رسمی ایرنا: تک تیرانداز منافقین ندا را کشتند.

امام جمعه تهران: خود اغتشاشگران ندا را کشتند.

پزشک ندا: بسیجی ای که ندا را کشت دستگیر شد و کارتش موجود است.

نتیجه گیری:

یک بسیجی تک تیرانداز نفوذی منافقین که دست به اغتشاش زده بود و جزو اوباش به شمار می آمد، از بی بی سی که توسط سیا اداره می شود، پول گرفت و بعد از کشتن او کارتش را به یکی از افرادی که در خیابان بودند داد و فرار کرد

نگاه شما به دوروبرتان سلبي و منفي است. اين را من از رفتار شما با باغچه‌ي كوچك خانه‌تان و از صحبت‌هاي‌تان در فيلم انتخاباتي و از رفتارتان در اين چند سال برداشت كرده‌ام. چهار سال پيش با شعارهاي‌ سلبي و زير سوال بردن ديگران روي كار آمديد، يك شعار ايجابي داشتيد(آوردن نفت سر سفره‌ي مردم) كه آن را هم بعدها نظراً و عملاً تكذيب و انكار كرديد. اين دوره هم به‌جاي اين‌كه از خوبي‌هاي خود و جامعه بگوييد باز رفتيد سراغ فضاسازي عليه ديگران، 24 سال پيش از دوره‌ي خود را انكار و لجن‌مال كرديد.

در باغچه‌ي شما نه خبري از گل‌هاي رنگارنگ اطلسي بود و نه از ياس خوش‌عطر و نه هميشه‌بهار زيبا و حسن‌يوسف و شمعداني، لابلاي همان چند بوته سبزي هم كه براي خوردن كاشته بوديد، مرتب دنبال علف‌هاي هرز مي‌گشتيد.

جالب اين‌كه همكار و هم‌صحبت‌تان را هم متهم مي‌كرديد كه حتي از سبزي خوردن هم چيزي نمي‌دانند.

شما هم علف‌هاي هرز را مي‌شناسيد و تشخيص مي‌دهيد هم آن‌ها را از ريشه در مي‌آوريد و زير پاي رهگذران مي‌اندازيد. شما يك‌تنه كار كارشناس و قاضي و مأمور و مجري را انجام مي‌دهيد.

بيخود نيست كسي كه در باغچه فقط به‌دنبال علف‌هاي هرز مي‌گردد در جامعه هم ديگران را فاسد و مفسد و خس و خاشاك مي‌بيند و شعار مهرورزي‌اش ريشه‌اي ندارد.

آقاي دكتر!

بهتر نيست كمي هم گوناگوني عطر و رنگ و زيبايي باغچه‌ها و گل‌ها و گياهان را ببينيد و حس كنيد!

باور كنيد جامعه همه‌اش علف هرز و ناخالصي و توطئه‌گر نيست!

باور كنيد هر كس به شما گفت بالاي چشم‌تان ابروست، ضدانقلاب و ضدولايت و يزيدي و فاسد و برانداز نيست!

آقاي دكتر!

ايران بزرگ ما باغچه‌ي كوچك شما نيست كه به نام مبارزه با علف‌هاي هرز هر بلايي خواستيد سرش بياوريد!

اين را تاريخ اين سرزمين بارها به بزرگ‌تر از شما هم نشان داده است.

یکی از همراهان خوب این روزهای سکوت پر ارزش، خانم فاطمه، در وبلاگش، شمیم پر هول فردا مطلب زیبایی از حوادث هفتم تیر امسال آورده که خواندنی است.

دیروز هفتم تیر بود. نه هفت تیر آن سالها. هفت تیر این سالها.

شنیدم این جلسه مجوز دار است. شنیدم که حرمت خون شهدای هفت تیر را نگه می دارند و به مردم من تعرض نمی کنند. شنیدم ولی...

اینجا تهران است.

راه بالا را گاردی ها بستند. راه پایین را هم گاردی ها بستند. مردم راه می خواهند که بروند ولی راهی نیست. به مردم حمله کردند. میان جمعیت دایم می شنیدم که مگر مجوز نداشتیم؟ آنها حتی به مجوز خودشان هم اهمیتی نمی دهند. پلیسی درجه دار آرام ایستاده. به او می گویم چرا کاری نمی کنید؟ اینها مردم هستند. پوزخند می زند. با خودم فکر می کنم راستی من مردمم؟ آهان نه! خس و خاشاکم! یادم رفته بود.

پسری خون آلود از مقابلم می گذرد. زنی میانسال با سری شکسته. دختری با چادر پاره. گلویم می سوزد. گاز اشک آور زدند. باتوم ها بالا و پایین می روند و ریتم می گیرند. پشت دود ها باتوم ها مثل داس هایی هستند که محصول گندم می چینند. مگر مسجد خانه امن خدا نیست؟

دختری پشت عبای روحانی ای پناه می گیرد. روحانی دستانش را سپر می کند که او را نزنند. باتوم بر کتفش فرود می آید. او را می شناسم. عضو مجمع است. خودش هم این همه اهانت را باور نمی کند. محافظینش هم کتک می خورند.

مردی از تبار نامردان بالای وانتی می رود و دست می زند و کسانی که مردم را می زنند تشویق می کند. چهره اش پر از کینه است. زنی زخمی سپر دخترش می شود. یاد روضه های عاشورا می افتم.

مردم می دوند. کسی فریاد می زند. آتشی روشن می کنند که گاز اشک آور را خنثی کند. صدای شلیک می آید. من با چشمان گریان و گلویی که هر لحظه بیشتر می سوزد به دنبال هوای تازه هستم. من فقط شاهدم.

دری باز می شود که مردم بی پناه خیابان را پناه دهد. پیرزنی است که دایم نفرین می کند این یزیدیان را. آب می آورد. مردی می گوید گاز اشک آور زده اند آب به صورتتان نزنید. سمی می شود. تشنه ام.

فکر می کنم شهید بهشتی یعنی این قدر حرمت نداشت که مهمانانش را این طور به خاک و خون نکشند. گناه من چه بود؟ من که حتی یک کلمه هم حرف نزده بودم! من که فقط شاهد بودم! من که فقط....

از چه چیزی می ترسند که این طور شهر مرا تبدیل به یک پادگان نظامی کرده اند؟ کسی که گناهی نکرده چرا باید بترسد؟

این کاخ ظلم بار دیگر افراشته شده. تاریخ تکرار می شود.

الله ولی الذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الی النور والذین کفرو اولیائهم الطاغوت، یخرجهم من النور الی الظلمات اولئک اصحاب نارهم فیها خالدون.

در میان موضع‌گیری‌ها و اعلام نظراتی که در یکی دو هفته اخیر از سوی شخصیت‌های سیاسی کشور در خصوص ماهیت اعتراضات مردمی به تقلب‌های فاحش و آشکار انتخابات صورت گرفته، شاهد نوعی منطق مستدل و مستند در جناح طرفداران میرحسین موسوی و گونه‌ای از فقدان عقلانیت و منطق در طرفداران احمدی‌نژاد بودیم اما به اعتقاد من حرف اول  آخر را دکتر ابوالفضل فاتح زده است آنجا که می‌گوید:

«کسی به اهداف بد خواهانه و مداخله جویانه ی غرب در قبال ایران شک ندارد، اما اگر خدای ناکرده در ایران روزی انقلاب مخملی راه بیافتد از نوع غربی آن نخواهد بود و بیش از غرب گرایی خاستگاه و عامل آن تحجر و راست گرایی است. بی جهت با متهم کردن بزرگان و میلیون ها انسان، آدرس غلط ندهید. یا مفهوم مخملی را نمی دانید، یا ما را نمی شناسید یا از عمق رسوخ ارزش های امام و انقلاب اسلامی در میان مردم بی اطلاعید.»

حکایت لطیفی در باب تحجر و نادان انگاری مردم هست که گویا به شرایط اجتماعی پس از صفویه بازمی‌گردد: منبری در جلسه وعظ خود به سب خلفای راشدین (عمر، ابوبکر و عثمان) پرداخت و در میان کلام خود نسبت شنیعی به یکی از آنان وارد کرد و گفت: وی شب‌ها تا هزار بار به این عمل شنیع مبادرت می‌کرد! یکی از پامنبری‌ها که اتفاقاً از عوام‌الناس هم بوده، برخاسته و عنوان می‌کند: آ شیخ این صحبتی که می‌فرمائید دو حالت دارد یا تاکنون این عمل را انجام نداده‌اید یا نمی‌دانید هزارتا چند تا است!

حال حکایت تهمت‌ها درخصوص انقلاب مخملین که از سوی محافل خاص علیه جناح‌های سیاسی وارد می‌شود نیز به همین نحو است. این حضرات یا نمی‌دانند انقلاب مخملین چیست یا شناختی از عزیزانی که به ناحق مورد اهانت قرار می‌گیرند ندارند.

اکنون شرایطی فراهم آمده تا فاصله میان حق و باطل بیشتر شود تا شناخت آنان برای همه راحت‌تر باشد. اگرچه هتاکان مطبوعاتی امروز مورد لطف و عنایت قرار گرفته و آنان را برگزیده رسانه‌های دوران انتخابات می‌نامند و اگرچه افرادی حاضر به شهادت برای صحت و سلامت انتخابات هستند و اگر در تریبون‌های ملی و مقدس مانند نماز جمعه یا مجلس، گروهی تیغ برکشیدن و علی‌وار، مخالفان را کشتن می‌خواهند، یا از کنه عدالت علوی بی‌خبرند یا معانی ساده‌ترین واژگانی را که هر کودک ایرانی درک می‌کند، به فراموشی سپرده‌اند.

علی شبی شمع بیت‌المال را خاموش کرد تا روزی فرا نرسد که به نامش، چوب حراج بر بیت‌المال بزنند. علی بعد از رحلت پیامبر، سال‌ها کنج عزلت برگزید تا نگویند برای مقام امامتش آشوبگری‌ها کرده است. علی در حالی که کار لشکر کفر را در نهروان تمام شده می‌دانست به حرمت قرآن شمشیر در نیام کرد. علی در حالی که مالکیت خود بر زره دزدیده شده‌اش را قطعی می‌دانست، سر در برابر قانون فرود آورد. علی به دور از دیدگان روز و مردم، شبانه بر در خانه محرومان و زجر دیدگان از سهم خود کمک می‌نهاد. علی را با نجواهای شبانه‌اش در چاه می‌شناسیم. او مردی نبود که شمشیر آخته به دست انا مظلوم سر دهد. جای‌جای نهج‌البلاغه سرشار است از حکمت و احترام به شرافت انسان. علی در نوشته‌هایش به فرمانداران، همواره آنان را به نیکی با مردم، رعایت حقوق آنان، پرهیز از شیفتگی به قدرت، ایمان به ذات احدیت، گفتار نیکو، صداقت در عمل و کردار، دوری از فریب و ریا و التزام به آنچه خواست و مشیت خدا و اراده مردم فراخوانده است. رفتار علوی چیزی نیست که بر آن سرپوش گذاشت یا آن را تحریف کرد. رفتار علوی سینه به سینه و قلب به قلب به تک تک ما و از نسل‌های قبل رسیده است. همه ما نیک می‌دانیم که علی علی بود و امروزی‌ها علی نیستند. اگرچه امروز روزگار ارتباطات است و قطع آنها شاید مفید حال فتنه‌گران اما قدرت تعقل و استدلال مردم پاک‌نهاد ایران اسلامی در هیچ یک از این چارچوب‌ها نمی‌گنجد. جریان سیار تفکر در ذات این مردم است. آنها محاسبه‌گرند هرچند صبورند. آنها باغبانان حریم نظام هستند و هر گاه وقتش رسید، کارویژه خود را انجام می‌دهند.

در مقام وعظ یا نصیحت نیستم اما سخنی از سر درد دارم. شما تلاش کردید بهترین مردان امام(ره) و انقلاب را مورد اهانت قرار دهید، از بدترین شیوه‌ها برای خاموش کردن رفتار «و نه صدای» اعتراضی مردم بهره ببرید. شما حتی به اندیشه خود پشت کردید، شما تلاش کردید ساحت مقدس و منزه امام عصر(عج) را به تفکر پوچ حجتیه بیالائید و اکنون خود را با علی می‌سنجید؟ سنجش «آن خاک» که تویی با گوهری ناب چون علی؟ افسوس که مردم را نشناخته‌اید. وای بر شما که علی را مظلوم پنداشتید.

شما رفتگانید. منحرفانید. هر روز مردم در پنجگانه خود شما را یاد می‌کنند آنگاه که می‌گویند: ... ولا الضالین». ننگتان همواره گریبانگیر دامانتان خواهد بود و روزی را خواهید دید که صبح دمیده است که وعده خدا است.

مردم، ماندگاران همیشه سرافرازند. مردم راهیان صراط مستقیمند. آنها هر روز سر بندگی به خاک در برابر خدا می‌سایند تا بندگان شما نشوند. آنها وعده‌ای بر عبادات خود افزوده‌اند و شب‌ها نوای الله‌اکبر را با وضو بر پشت‌بام‌ها سر می‌دهند. آنها امیدواران صبحی هستند که وعده خدا است و دامانشان از تمام اتهاماتی که داده‌اید بری است. آنها فرزندان کاوه هستند و کاوه شما نیستید. آنها به اهورایی اعتقاد دارند که خدای پاکی‌ها است و شما پاک نیستید. آنها مردم ایرانند. آنها هم دشمن داخلی را می‌شناسند و هم دشمن خارجی را. آنها روزی در پیمانی با خود و خدای خود و امام خود به دشمنان خود «نه» گفته‌اند و هنوز بر آن عهد هستند. آنها ثابت قدمانند. آیا شما نیز هستید؟

Powered By
  BLOGFA.COM